Korte synopsis
Filip, een dertiger met adoptie achtergrond, is net in Brussel komen wonen en probeert
afstand te houden van zijn adoptieouders. Wanneer hij getuige is van hoe een dakloze
vrouw op straat een beroerte krijgt, raakt het voorval hem diep. De vrouw wordt
opgenomen in het ziekenhuis, maar haar eenzame bestaan en het gebrek aan
betrokkenheid van haar dochters laten Filip niet los. Wat begint als een toevallige
ontmoeting, groeit uit tot een stille verbondenheid. Na haar overlijden woont Filip haar
afscheid bij, waar hij de waarde van familie en verbondenheid opnieuw ontdekt en
besluit opnieuw contact op te nemen met zijn adoptiefamilie.
Lange synopsis
Het verhaal speelt zich af in Brussel en is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal. Het
wordt verteld vanuit het perspectief van Filip, een 30-jarige Belgische man die als kind
werd geadopteerd uit India.
Filip is nieuw in Brussel en probeert zijn plek te vinden. Hij leidt een teruggetrokken leven
en worstelt met gevoelens van ontworteling en eenzaamheid. Op een avond, onderweg
naar huis, ontmoet hij Simone, een dakloze vrouw die onder een brug aan Brussel Zuid
verblijft. Hun contact is kort maar oprecht - twee mensen die elkaar zien in een stad
waarbij de meesten elkaars blikken ontwijken. Diezelfde avond ziet Filip hoe Simone een
beroerte krijgt. Geschrokken belt hij de hulpdiensten. Tijdens de ondervraging door de
politie wordt duidelijk dat hij eigenlijk niets over haar weet. Terwijl Simone naar het
ziekenhuis wordt gebracht, keert Filip terug naar huis, op zoek naar veiligheid en rust.
Maar de stilte van zijn appartement biedt geen troost. De gebeurtenis laat hem niet los,
net zomin als de herinnering aan zijn adoptie en relatie tot zijn adoptieouders.
De volgende dag besluit Filip te achterhalen wie Simone is. Onder de brug spreekt hij
een vuilnisman aan die daar regelmatig werkt. Op zijn vraag vertelt de man haar naam.
Met die kleine, maar betekenisvolle informatie besluit Filip haar op te zoeken in het
ziekenhuis.
Op de bus richting het ziekenhuis merkt Filip een Indische familie op. Hun blikken kruisen
elkaar kort - een stil teken van herkenning, een woordeloze erkenning van gedeelde
afkomst. Er wordt niets gezegd, maar het moment resoneert. Even later, terwijl hij uit het
raam staart, negeert Filip de binnenkomende berichten van zijn Vlaamse
adoptiemoeder.
In het ziekenhuis verneemt Filip dat Simone in coma ligt en dat haar identiteit onbekend
is. Niemand is naar haar op zoek. Hij komt ook te weten dat ze moeder is van twee
dochters, maar dat ze zich er volledig buiten houden. Voor Filip, die zelf worstelt met zijn
familiebanden, komt dit hard binnen. Hij voelt zich nog meer verbonden met Simone.
Wanneer hij later verneemt dat Simone overleden is, is hij vastberaden om haar laatste
moment niet onopgemerkt voorbij te laten gaan. Hij woont haar afscheid bij, waar
amper mensen aanwezig zijn. Tijdens de dienst wordt een gedicht voorgelezen dat haar
karakter probeert te vatten – humoristisch, warm, ze voelt aanwezig. Voor Filip is het een
stil, maar intens moment. Alsof hij haar, voor het eerst en voor het laatst, echt leert
kennen.
Op weg naar huis, gedragen door de eenvoud van het afscheid, neemt Filip een
beslissing: hij stuurt een bericht naar zijn adoptiemoeder. Een klein gebaar, maar een
eerste stap naar verbinding.
↓ INTENTIEVERKLARING VAN REGISSEUR LOULA BURNUS
Adieu Simone is een integere film over kwetsbaarheid in de stad. Het is een verhaal over
menselijkheid, zorg en een waardig afscheid.
Adieu Simone vertelt het verhaal van twee vreemden die elkaar ontmoeten op een
kwetsbaar moment in hun leven. Filip, een dertiger die recent naar Brussel verhuisde, en
Simone, een 65-jarige Brusselse vrouw die al jaren op straat leeft, dragen elk een
gebroken familiegeschiedenis en een diep gevoel van eenzaamheid met zich mee. Hun
ontmoeting werpt een tedere blik op zichtbaarheid, oordeel en verbondenheid in de
stad.
Ik regisseer de film in samenwerking met Hilife Cinematography en het
Straatdodencollectief waar ik ook actief ben als vrijwilliger. Het collectief, dat
samenkomt in L’Entraide in Sint-Gillis, begeleidt het project inhoudelijk om het thema met
de nodige zorg, respect en nuance te benaderen. Daarnaast wordt het project
ondersteund door Citylab (Pianofabriek) en jeugdcentrum de CUBE, beide gesitueerd in
Sint-Gillis. Het project werd ook reeds voorgesteld aan de begraafplaats van Sint-Gillis,
die zich bereid heeft verklaard het project mee te ondersteunen.
Ik woon zelf op de grens van Sint-Gillis, aan de kant van Vorst, en ben dagelijks aanwezig
in deze stedelijke context. Vanuit die nabijheid wil ik met Adieu Simone een ingetogen
en menselijk verhaal vertellen over ontmoeting en afscheid in Brussel.
Hartelijke groeten,
Loula Burnus
